სუნ სიუნის ანიმაცია „ჯადოსნური ატლასი“: სიურრეალისტური ტექნიკური საოცრება

ხელოვან სუნ სიუნის პროექტი „ჯადოსნური ატლასი“ (Magic Atlas), რომელიც სინგაპურულმა Pi Animation Studio-მ გამოუშვა, მთელი ათი წლის განმავლობაში იქმნებოდა და მაყურებელს უნიკალურ, ხელით შესრულებულ ვიზუალურ ექსპერიმენტს სთავაზობს.

სიუჟეტი გარკვეულწილად ქვანახშირის იმპერია ლუოჩას ეხება, რომელსაც ფაშისტი, ინდუსტრიალისტი დესპოტები მართავენ. მთავარი გმირი, ობოლი ბიჭი სიაო ჯი, დაპატიმრებული ჯადოქრისგან იღებს წვდომას რეჟიმის საიდუმლოებებზე. ჯადოქარი ციხეში იმის გამო აღმოჩნდა, რომ ხალხს ხელისუფლების მიერ წართმეული მოგონებები და თავისუფლების ნაწილი დაუბრუნა. ფილმში ჩანს ისეთი გროტესკული იდეაც, როგორიცაა გიგანტური კოღოებისგან შემდგარი მასობრივი სათვალთვალო სისტემა. თუმცა ნამუშევარში სიუჟეტზე მეტად აქცენტი უჩვეულო მხატვრულ სტილზე კეთდება: რეჟისორმა გამოიყენა საღებავები, კალამი და მელანი ქაღალდზე, ტილო, გაზეთები და ხეზე კვეთის ტექნიკა.

თანამედროვე ანიმაციაში, სადაც ხელოვნური ინტელექტის ირგვლივ დისკუსიები სულ უფრო აქტიურდება, სუნ სიუნის ნამუშევარი განსაკუთრებულ ყურადღებას იმსახურებს. პროექტი ხელნაკეთი ანიმაციის ტაქტილურობასა და ადამიანური განცდებით გაჟღენთილ რეალურ მასალებს უსვამს ხაზს. ფილმის ერთ-ერთი გამორჩეული ეპიზოდი საერთაშორისო არტისტების თანამშრომლობით შეიქმნა და Covid-19-ის პანდემიის იზოლაციას ეხმიანება.

სუნ სიუნის თქმით, იგი დიდად არ წუხს იმაზე, გაიგებს თუ არა ყველა ყველაფერს მის ნამუშევარში. მიუხედავად იმისა, რომ ფრაგმენტული ბუნებისა და მეტაფიზიკური სიუჟეტის გამო მაყურებლისთვის მასთან ემოციური კავშირის დამყარება რთულია, „ჯადოსნური ატლასის“ ტექნიკური ღირსება სრულ გაუცხოებას გამორიცხავს და ხშირად ღვთაებრივსაც კი უახლოვდება.